| หน้าหลัก |
| ประเทศไทย |
| ประชาสังคมไทย |
| ต่อต้านเสรีนิยมใหม่ |
| สิ่งแวดล้อม |
| ต่อต้านสงคราม |
| รัฐก่อการร้าย |
| สงครามอิรัก |
| ภูมิภาค |
| VDO Clip |
| In Picture |
| ภูมิภาค |
| เหตุการณ์ทั่วไป |
| เอเซียใต้ |
| เอเซียตะวันออก |
| เอเซียตะวันออกเฉียงใต้ |
| ยุโรป |
| สหรัฐ |
| อัฟริกา |
| อัฟกานิสถาน |
| อิหร่าน |
| ลาติน อเมริกา |
| ตะวันออกกลาง |
| ปาเลสไตน์ |
| พม่า |
| ||||||
thaiindy > ภูมิภาค > เอเซียตะวันออกเฉียงใต้ > รายการ หน้าที่ 1ประชาคมอาเซียนที่มีความมั่นคงทางการเมืองไชยวัฒน์ ตระการรัตน์สันติ, thaiindy, 10 ธันวาคม 2551 : ผู้ชม 7368
กิจกรรมของอาเซียนยุคหลังสงครามเย็นได้ลดทอนความสนใจด้านการเมืองและความมั่นคง ในแผนปฏิบัติการฮานอย ปี 2541 หลังจากการประกาศ วิสัยอาเซียน 2020 เป็นการรองรับเขตการเสรีอาเซียน และแยกการหารือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเป็นอีกเวที หลังจากปฏิญญาบาหลี ปี 2545 ที่ให้สร้างประชาอาเซียน ที่ประกอบด้วย 3 เสาหลัก คือ ความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคง ความร่วมมือด้านเศรษฐกิจ และความร่วมมือด้านสังคมวัฒนธรรม จึงได้บรรจุประเด็นด้านการเมืองและความมั่นคงกลับเข้ามาในแผนปฏิบัติการเวียงจันทร์ ปี 2547 หน้าที่ 1 ความเป็นมาความร่วมมือด้านความมั่นคงการก่อตั้งอาเซียนในปี 2510 เป็นการรวมตัวด้านความมั่นคงเพื่อเผชิญหน้ากับการแผ่ขยายของลัทธิคอมมิวนิสต์ บทบาทของอาเซียนที่โดดเด่นในช่วงเวลานั้นคือ บทบาทในสงครามกลางเมืองในกัมพูชา ปี 2514 อาเซียนได้ตกลงในปฏิญญาว่าด้วยภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นเขตแห่งสันติภาพ เสรีภาพและความเป็นกลาง (Zone of Peace, Freedom and Neutrality Declaration หรือ ZOPFAN) ต่อมาในปี 2537 ได้ประกาศสนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Treaty on the Southeast Asian Nuclear Weapon-Free Zone หรือ SEANWFZ) ประกอบโลกหลังยุคสงครามเย็นไม่มีปัญหาการคุกคามระดับสากลทำให้อาเซียนมุ่งเน้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจเป็นสำคัญ ที่ประชุมสุดยอดอาเซียนครั้งที่ 4 ที่ประเทศ สิงคโปร์ (Singapore Declaration of the Fourth ASEAN Summit) เมื่อปี 2535 เพื่อแยกการหารือด้านความมั่นคงกับประเทศคู่เจรจาในกรอบ ASEAN Post Ministerial Conferences (PMC) ออกไปเป็นอีกเวทีหนึ่งสำหรับการหารือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคโดยเฉพาะที่เรียกว่า กรอบของการประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก (ASEAN Regional Forum) หรือ ARF ประเทศตะวันตกใช้เวที ARF ถูกนำมาใช้โดยเฉพาะเรื่องสถานการณ์ในคาบสมุทรเกาหลีและสถานการณ์ในพม่าเพื่อโจมตีหรือกดดันเกาหลีเหนือและพม่า หลังจากเหตุการณ์ 9/11 ทำให้อาเซียนตระหนักถึงการท้าทายความมั่นคงรูปแบบใหม่คือ การก่อการร้าย ที่ส่งผลกับเสถียรภาพทางด้านการเมือง เศรษฐกิจและสังคม นอกจากนี้ผลกระทบจากวิกฤติ ต้มยำกุ้ง ปี 2540 ที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในอินโดนีเซีย จึงต้องนำประเด็นการเมืองและความมั่นคงเข้ามาสู่บริบทของอาเซียนสำหรับการสร้างประชาคมอาเซียน จุดยืนของอาเซียนในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเป็นไปตามปฏิญญาบาหลี ปี 2519 ในการประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียนครั้งที่ 1 หลังจากก่อตั้งมาแล้ว 9 ปี คือ การเคารพอธิปไตยและบูรณภาพเหนือดินแดน การไม่แทรกแซงกิจการภายในซึ่งกันและกัน ลักษณะและองค์ประกอบของประชาคมอาเซียนที่มีความมั่นคงทางการเมืองแผนปฏิบัติการประชาคมอาเซียนที่มีความมั่นคงทางการเมือง (ASEAN Political Security Community: APSC) อธิบายว่า แผนนี้จะส่งเสริมการพัฒนาทางการเมืองที่สอดรับกับหลักประชาธิปไตย หลักนิติธรรมและธรรมาภิบาล เพื่อการรักษาสันติภาพและเสถียรภาพของภูมิภาค และยอมรับว่าต้องมองความมั่นคงในทุกมิติคือ การเมือง เศรษฐกิจ สังคม-วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม โดยระบุถึงวิสัยทัศน์สามประการคือ 1. ประชาคมที่ยึดถือคุณค่าและบรรทัดฐานร่วมกันบนพื้นฐานของกฎกติกา 2. ภูมิภาคที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มีสันติภาพ เสถียรภาพและสามารถรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ รวมทั้งมีความรับผิดชอบร่วมกันเพื่อความมั่นคงทุกด้าน 3. ภูมิภาคที่มีพลวัตรและมีปฏิสัมพันธ์กับประเทศในโลกที่รวมตัวกันเป็นหนึ่งกันและพึ่งพากันเพิ่มขึ้น
ข่าวในหมวดเดียวกัน อธิบายการอ้างสิทธิซาบาห์ ของ Salonga ส.ว.ฟิลิปปินส์ ปี 1963
| ||||||